Για τον Πύργο–Καλό Νερό–Τσακώνα η κυβέρνηση ψάχνει δρόμους μέχρι την Κομισιόν· για το Αγρίνιο και την Ιόνια Οδό δεν βρίσκει ούτε δρόμο, ούτε σχέδιο, ούτε καν μια στοιχειώδη εξήγηση για το πώς μια προεκλογική δέσμευση κατέληξε στις καλένδες.
Υπάρχουν ειδήσεις που απλώς ενημερώνουν. Και υπάρχουν εκείνες που, χωρίς να το επιδιώκουν, αποκαλύπτουν τις πραγματικές πολιτικές προτεραιότητες.
Η υπόθεση του Πύργου–Καλού Νερού–Τσακώνας ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Το Υπουργείο Υποδομών συγκεντρώνει κυκλοφοριακά και οικονομικά δεδομένα, εξετάζει εναλλακτικές χαράξεις και τεχνικές λύσεις, αναζητά χρηματοδοτικό μοντέλο και προετοιμάζει τον φάκελο για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ακόμη και μπροστά σε ένα έργο υψηλού κόστους, η λογική είναι μία:
Να βρεθεί λύση.
Κι αυτό ακριβώς κάνει τη σύγκριση με το Αγρίνιο και την Ιόνια Οδό τόσο ενοχλητική.
Εδώ δεν διαπιστώνεται αντίστοιχη κινητικότητα. Δεν υπάρχει ένα καθαρό, δημόσιο σχέδιο με συγκεκριμένα ορόσημα για τη σύνδεση του Αγρινίου με την Ιόνια Οδό. Και μιλάμε για ένα έργο που είχε αποτελέσει αντικείμενο έντονης πολιτικής και προεκλογικής διεκδίκησης από τη Νέα Δημοκρατία όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση.
Τότε ήταν δέσμευση. Σήμερα πού βρίσκεται;
Το ερώτημα αφορά πρώτα την κυβέρνηση, αλλά δεν σταματά εκεί.
Αφορά ευθέως τους κυβερνητικούς βουλευτές της Αιτωλοακαρνανίας.
Τι έχουν ζητήσει συγκεκριμένα από το Υπουργείο; Ποια επίσημη διαδικασία έχουν προκαλέσει; Ποιο χρονοδιάγραμμα έχουν απαιτήσει; Ποιο είναι το αποτέλεσμα των παρεμβάσεών τους;
Η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση μιας περιοχής δεν μπορεί να περιορίζεται σε γενικές δηλώσεις περί ανάπτυξης. Όταν ένα έργο θεωρείται κρίσιμο, η διεκδίκηση πρέπει να είναι διαρκής, τεκμηριωμένη και μετρήσιμη.
Και αφορά εξίσου τους επικεφαλής της αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ βαθμού.
Πού βρίσκεται σήμερα το κοινό μέτωπο Δήμου και Περιφέρειας; Ποια είναι η τελευταία συντονισμένη παρέμβαση; Ποια πίεση ασκείται στην κυβέρνηση; Ποιο συγκεκριμένο αίτημα έχει τεθεί με χρονοδιάγραμμα;
Δεν αρκεί να δηλώνεται ότι «το έργο είναι απαραίτητο». Αυτό το γνωρίζουν όλοι.
Το ζητούμενο είναι ποιος το διεκδικεί και με ποια αποτελέσματα.
Αν υπάρχουν τεχνικές ή χρηματοδοτικές δυσκολίες, ας παρουσιαστούν με στοιχεία. Αν απαιτείται νέα μελέτη, ας προχωρήσει. Αν χρειάζεται διαφορετική χάραξη ή χρηματοδοτικό εργαλείο, ας εξεταστεί.
Τα μεγάλα έργα δεν προχωρούν επειδή είναι εύκολα. Προχωρούν επειδή κάποιος αποφασίζει να επενδύσει πολιτικό κεφάλαιο στην επίλυσή τους.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.
Για τον Πύργο–Καλό Νερό–Τσακώνα η κυβέρνηση αναζητά λύσεις ακόμη και όταν το έργο σκοντάφτει σε σοβαρά εμπόδια. Για το Αγρίνιο, αντιθέτως, δεν έχει καταστεί μέχρι σήμερα ορατή μια αντίστοιχη προσπάθεια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το έργο είναι εύκολο ή ότι η χρηματοδότησή του είναι εξασφαλισμένη. Σημαίνει ότι η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει αν υπάρχει πραγματική πολιτική πρόθεση να ωριμάσει και να διεκδικηθεί.
Και εδώ πλέον χρειάζονται καθαρές απαντήσεις.
Πού βρίσκεται η υπόθεση της σύνδεσης του Αγρινίου με την Ιόνια Οδό; Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα;
Από τους κυβερνητικούς βουλευτές αναμένεται να πουν τι ακριβώς έχουν κάνει.
Από την Περιφέρεια και τον Δήμο αναμένεται να δείξουν τι ακριβώς διεκδικούν.
Και από την κυβέρνηση αναμένεται να αποσαφηνίσει αν το έργο αποτελεί πραγματική προτεραιότητα ή αν έχει απλώς αποθηκευτεί στο συρτάρι των παλαιών εξαγγελιών.
Γιατί η διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις είναι πλέον δύσκολο να αγνοηθεί:
Όταν υπάρχει πολιτική απόφαση, οι δυσκολίες γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Όταν απουσιάζει, μετατρέπονται σε μόνιμη εκκρεμότητα.
Το Αγρίνιο δεν ζητά χάρη. Ζητά να γνωρίζει αν η πολιτεία σκοπεύει πράγματι να συνδέσει την πόλη με την Ιόνια Οδό και, κυρίως, ποιον δρόμο προτίθεται να ακολουθήσει για να το πετύχει.
Γιατί μια προεκλογική δέσμευση αποκτά πολιτική αξία μόνο όταν μετατρέπεται σε κυβερνητική πράξη.
Και μέχρι σήμερα, για το συγκεκριμένο έργο, η πράξη εξακολουθεί να αναζητείται.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
